Ruil De Bart Cham Dao tegen Chi-Sao-lessen
Artikel van mijn Si-Fu , Keith R. Kernspecht
Wordt een getalenteerde 2tg, die 40 uren de 5de Meestergraad oefent, een Meester? Wordt een 6pg, die enkele uren de Bart Cham Dao getraind heeft, hierdoor een Grootmeester?
Ik beken een open geheim; einde van de jaren 70 had ik al als 4TG bij leerlingen van Grootmeester Yip Man de Langstok- en Dubbel Mesvorm ”geleerd“. Maar voelde ik mij daarom een Grootmeester? Had ik toen het gevoel mijn Si-Fu Leung Ting technisch evenwaardig te zijn? Dit gevoel heb ik zelfs nu nog niet, ook niet nu ik al meer dan twintig jaar Langstok en dubbelmes oefen en dat onder regelmatige controle en begeleiding van mijn Meester.
Ik moet bekennen dat ik een paar dagen lang, nadat ik na het aanleren ( en dit alles behalve in detail) van de posities en volgorde van de bewegingen, een zeer opgeblazen Ego had en alle tekenen van zelfoverschatting ten toon spreidde. Maar als ik dan later GGM Leung Ting trots mijn ”Vorm“ toonde, rolde hij zich van het lachen op het gras rond het Langerzeller Kasteel en liet hij mij weer aanvoelen hoe onvermogend ik wel was. Toen begon het echte werk, eerst toen was ik er rijp en klaar voor om corrigeert te worden, om te verstaan en te verwerken. Nadat mijn eerste nieuwsgierigheid bevredigd was en ik mij overal met Messen getoond had, begon ik terug daarmee te oefenen waar het meer nodig was om mee te oefenen, de Siu-Nim-Tau- Vorm……
Ik kan een getalenteerde Leerling, die zelfs geen WT kent, grof de bewegingsvolgorde van de Langstokvorm ( maar niet de toepassingen) in vier tot zes uren ”tonen“, maar niet ”aanleren“. De Langstoktechnieken delen alleen de vechtprincipes met het wapenloze WT, de bewegingen zijn zelfs voor een 5PG onbekend, alsof hij Kendo of Ikebana moet leren. Hiermee wil ik zeggen, dat het beheersen van het wapenloze WingTsun het aanleren van de bewegingen van de Langstokvorm niet vergemakkelijkt.
De dubbelmessen-vorm heeft een misleidende gelijkenis met bewegingen uit de 3de Vorm, maar hier mag men niet op invallen, want het concept dat zich hierachter verbergt is helemaal anders. Een begaafde WT-Technieker kan ik de Messenvorm ( maar niet zijn toepassingen) in één week ”tonen“. Maar alleen maar de ruwe Posities en volgorde. Dit is genoeg om op zich zelf en andere, niet-ingewijden, indruk te maken.
Maar is het hoogschroeven van zijn eigen Ego en eigen belangrijkheid het doel van WingTsun? Is het poseren met WT-Wapens, het ”tonen van prestigesymbolen“, de diepere zin achter ons onvermoeibaar trainen? Hoeveel leerlingen bv. in Engeland, die al 10 jaar Wapenvormen van een Familie-aangehorige van GGM Yip Man geleerd hebben, leren nu bij ons de Chi-Sao-Leerlingenprogramma’s, omdat ze ingezien hebben dat alleen de kwaliteit telt? Beslissend is, dat men dat wat men doet juist doet en dat men geheel bij de zaak is. Dan wordt zelfs een Siu-Nim-Tau-beweging tot een mysterie en ontplooit wonderbare krachten. En ik spreek niet alleen over de uiterlijke, de zichtbare werking.
Een 4TG, die van ergens een obscure ”messenvorm“ geleerd had, schijnt het ergens toch begrepen te hebben. Hij belde, ondanks herhaaldelijke verwittigen ( waardoor hij tenslotte uit de organisatie moest uitgesloten worden), verschillende Praktische Graden van de EWTO op en bood hen ”zijn“ messenvorm aan in ruil voor chi-sao-lessen. Ergens had die persoon het toch begrepen. Beter zijn eigen programma beheersen dan het toekomstig programma niet beheersen. GGM Leung Ting noemt zulke mensen de ”Future Movement-Learners“, leerlingen die die bewegingen leren willen die eerst een later programma voorkomen. Zulke mensen leven altijd in de toekomst maar nooit in het heden. Het zijn mensen die zich bekwaamheden toe-eigenen die ze nog niet bezitten met het resultaat dat zij zich niet meer met het ”echte“ kunnen bezighouden.
Diegene die WT beoefent om te kunnen zeggen; ik ken de houten poppen vorm, de langstok – en dubbelmessenvorm, die verwisselt het middel met het doel. Wie gelooft, dat de dans met de dubbelmessen voor een spiegel hem tot Meester maakt, toont juist door deze instelling dat hij van ”ware“ Meesterschap nog ver verwijderd is.
WingTsun is alleen oppervlakkig het lichamelijk gevecht met een ander. Op het hoogste niveau is WT het gevecht met zichzelf. Mohammed de Profeet maakte in de Koran een onderscheid tussen een ”kleine“ en een ”grote“ JIHAD (oorlog). Terwijl de opoffering van vermogen en leven voor de verdediging als ”kleine JIHAD“ aanzien wordt, betekent ”grote JIHAD“ het gevecht tegen zijn eigen fouten en slechte eigenschappen zoals, trots, ergernis, woede, ontgoocheling, gekwetste ego, nijd, jaloersheid, gekwetste ”gerechtigheidzin“) enz.. Deze diepe kennis is bestanddeel en waarheid van alle volkeren, maar ieder individu moet er zichzelf mee bezighouden, er zich steeds weer bewust van worden en het dagelijks in de daad omzetten. WingTsun helpt hierbij. Wing Tsun is als een reis naar zichzelf. Een reis naar boven, in hogere sferen van begrijpen, waarbij ”hoger“ altijd ”innerlijk“ betekent.
Daar al vele personen die reis met succes gemaakt hebben bestaat er een betrouwbare reisweg die zeker naar het doel leidt, de ene wat vroeger, de ander iets later. Het is zinvol gebleken de weg via de drie vormen, de Houten pop, de langstok en het dubbelmes te nemen.
Voor deze weg zijn er ervarene begeleiders, die het einde al bereikt hebben. Zij kunnen de juiste weg tonen en de gemiddelde verblijfplaats per etappe vastleggen zodat men bij elke wachtplaats zoveel als mogelijk kan leren en meenemen.
Een wereldreis kan men ook in een week doen, maar hier heeft men niet veel aan behalve als men alleen souvenieren wil kunnen tonen, postkaarten wil versturen en kunnen zeggen dat men er geweest is. Het gaat er echter niet om in een treinstation te zitten en te wachten tot de volgende trein komt om naar het volgend tussenstation te rijden. Het gaat niet om ”passieve“, werkloze wachttijd, maar om actieve leer- en belevenistijd. Men moet zich tijd nemen, ontdekkingstochten doen (ook buiten het station), eens verdwalen in het donker en toch de weg terugvinden.
Men moet er zich echter voor behoeden om zich de weg te laten tonen door diegenen die het einde van de reis nooit gezien hebben. Het zou zo zijn alsof de ene blinde de andere leidt. Hoe kunnen beiden ooit de juiste weg vinden? Hoe kunnen zij de listige valkuilen vermijden?
De gebruikelijke route, die het Leung Ting systeem gaat is betrouwbaar en zinvol.
1. Men begint met het eenvoudige, met pure armbewegingen (SNT), maar zelfs – of juist – deze vorm heeft bewegingen en houdingen die ons bewustzijn veranderen. Het is geen wonder dat de Meester altijd tot deze etappe terugkeert want zijn weg is een cirkel.
2. De cham-Kiu eist al veel meer; bewegingen met het gehele lichaam. Het is onmogelijk en zinloos met deze vorm te willen beginnen.
3. De derde vorm eist nog veel meer, de kracht die hier gebruikt wordt is een heel andere kracht, van een heel andere kwaliteit, een andere energie. Het duurt zeer lang alvorens iemand deze bewegingen, als van een slang, kan omzetten.
4. De houten pop werkt gedeeltelijk volgens nieuwe principes, zodat men tegen van voren geleerde bewegingspatronen moet ingaan.
5. De langstok leren is als het leren van een volledig nieuwe stijl. Hiervoor heeft men dan natuurlijk ook veel tijd nodig. Zijn vijf jaar genoeg voor een nieuwe stijl aan te leren? Waren vijf jaar genoeg om bv. het Kendo te Meesteren? Of willen wij het alleen oppervlakkig kennen, maar niet werkelijk kunnen? Wij beoefenen een vechtkunst, dat heeft niet alleen met creativiteit maar ook met kunnen te maken.
6. De messenvorm hebben slechts weinigen juist en volledig geleerd want het is ons laatste programma. GGM Leung Ting heeft ze misschien aan een handvol meesters getoond en de meeste hebben het dan ook nog maar één keer gezien en zonder details. Deze vorm en haar toepassingen te beheersen is het gebied waar de Grootmeesters zich mee bezig houden. Ook hier is het uiteindelijk doel niet het in stukken hakken van de tegenstander maar om het doden van zijn eigen EGO. Een gevecht met de dubbelmessen kent geen uitwisselen van aanvallen en afweren en vergeeft geen enkele zwakte of opening. Daarom is het van de geestelijke ingesteldheid te vergelijken met andere Aziatische disciplines zoals Ken-Do of Iai-Do enz. en verlangt een heel andere bewustzijn niveau dan het wapenloze en zelfs het gevecht met een Langstok.
Ik heb hier hoofdzakelijk slechts de met de ogen zichtbare etappes van de WingTsun weg beschreven, maar niet het innerlijke gevecht waar het uiteindelijk om gaat. WingTsun is hogere, innerlijke Kung Fu! Laat ons niet de fout maken, de tussenstations met het doel te verwisselen of de vinger die naar het doel wijst als het doel te aanzien. Het gaat er niet om de verschillende etappes zo snel als mogelijk af te handelen. Wij moeten het ons niet gemakkelijk maken, maar zwaar, want in moeilijke situaties groeit men.
Om de WingTsun beoefenaar te helpen, zich ( op Boeddhistische wijze) te concentreren op dat wat hij juist doet, hebben wij in het WT bepaalde wachttijden ingelast bij elke etappe. Hier gaat het om gemiddelde waarden. Aan uitzonderlijke persoonlijkheden zoals supertalenten en profis werden hierbij aarzelend toegevingen gedaan. Want ook als het lichaam begaafd is, heeft de geest tijd nodig om mee te groeien…
Natuurlijk moet men een schoolsysteem zoals het WingTsun altijd in verbinding met zijn tijd bekijken. Het moet zich veranderen als de tijden zich veranderen. Het moet zich de noodzaken van het heden aanpassen.
Als het echter zou blijken dat in het tijdperk van zappen, van snelle voldoening, waar iedereen onmiddellijk en zoveel mogelijk alles wil, een groeiende groep van personen de betrouwbare weg van het WT niet kan gaan, moet zich dan de weg – ondanks beter weten – veranderen? Dit is een belangrijke vraag. Moet, kan en mag de juiste weg toegevingen doen? Is de weg er voor de mensen of is de mens er voor de weg? Is het beter een omweg te maken, die naar voren en terug naar achter gaat, alleen maar omdat ook de ongeduldigen, de nieuwsgierigen deze weg kunnen gaan? Moet niet juist geduld en standvastigheid, doorzettingsvermogen geschoold worden?
Moet het WingTsun zich tot een vechtsport zonder ” geheimen“ zoals het Judo of Karate ontwikkelen, waar een 2. Dan de programma’s van een 6.Dan kan zien en inoefenen, wanneer en waar het hem bevalt? Is geheimhouding vereist, zodat het ons dwingt om ons op onze eigene programma’s te bezinnen en te beperken?
Zou een WingTsun zonder geheimnis misschien zelfs tot een grotere eerlijkheid leiden, de gevorderde Technieken hun betekenis als statussymbool nemen, zo dat men van hen minder achter voor de mond gehouden hand moet spreken en ze meer zou oefenen? Zou zelfs een meer ernstige trainingsingesteldheid het gevolg zijn?
Als een 2TG de programma’s van een 5.PG zou zien en mogen leren, zou dit hem dan helpen of alleen maar zijn nieuwsgierigheid bevredigen? Of zou hij na korte bevrediging van zijn nieuwsgierigheid meer ontspannen naar zijn eigene programma’s, het chi-sao, de derde vorm terugkeren?
Als alle mensen naakt zouden rondlopen en er geen seksuele taboes zouden bestaan zou er dan nog pornografie bestaan? Als in een zelfde zaal alle verschillende programma’s van SNT tot Messenvorm zou geoefend worden, hoe lang zou het dan duren tot allen zich van louter omkijken weer met het oefenen van hun eigen programma zouden bezighouden?
Wij beseffen allen goed genoeg dat de weg uit op elkaar opgebouwde etappes bestaat, waarvan er geen mag weggelaten worden, maar kan men bij een gemiddelde leerling deze zelfdiscipline verwachten?
Dit zijn vragen en nog eens vragen op die ik graag zelf het antwoord zou willen weten. Ik ben er zeker van dat er zoveel antwoorden zijn als dat er WT-Beoefenaars zijn. Alvorens jullie mij nu met briefen en e-mails bestormen probeer jullie eens in MIJN situatie in te leven. Stel je voor dat JIJ een grote internationale organisatie leidt, waar de regels – ondanks de flexibiliteit van het systeem- voor ALLEN moeten gelden.
Jullie Si-Fu, Si-Gung Keith R. Kernspecht